ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

Οπως ακούγεται απο τον BEST..,
Δεν πέρασαν ούτε 4 μήνες από την τελευταία εκδρομή στην Πάρνηθα. Ούτε 4 μήνες από την τελευταία ξάπλα κάτω από τα έλατα... Ούτε 4 μήνες από εκείνο το μεσημέρι που μάζευα τις γόπες μου στο σελοφάν του πακέτου μου, για να μη μαγαρίσω την ομορφιά που έβλεπα. Τι μαλακας! Σήμερα ο ουρανός γέμισε στάχτη. Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι μια-δυο-τριακόσιες βιλίτσες με θέα το καζίνο, θα γίνουν ανάρπαστες. Κι έτσι, θα βγάλει τόσα λεφτά, ώστε η τράπεζα να του προσφέρει «πρόσωπο» προκειμένου να εκτελεί δημόσια έργα... Δεν ήτανε τυχαία η φωτιά. Δεν άναψε την πιο ζεστή μέρα του Ιούνη, αλλά μόλις έπιασε το βοριαδάκι. Είμαι θυμωμένος. Πενθώ, όχι για τις επόμενες γενιές που θα ζήσουν στα πλημμυρισμένα βαλτοτόπια του Μοσχάτου, αλλά για τις χαμένες ανοιξιάτικες βόλτες μου, που θα έκαναν ανεκτή τη μιζέρια του καθημερινού τσιμέντου. Μαζί μου πενθούν κι οι φίλοι μου. Και είναι κι εκείνοι οργισμένοι. Και κάθε φορά που θα μιζεριάζουν στο τσιμεντένιο τους γραφείο, θα θυμώνουν ξανά, που δε μπορούν να ξεφύγουν. Κι αυτό θα γίνεται κάθε Παρασκευή για το υπόλοιπο της ζωής τους. Λέω λοιπόν να αρχίσω τις απειλές. Όχι τις «προειδοποιήσεις»... Η Πάρνηθα φιλοξενεί τον Εγκέλαδο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Τιτάνας θα φροντίσει να καθαρίσει το τοπίο του. Η φύση έπειτα θα το ξαναφυτέψει, όπως της αρέσει. Λέω να βοηθήσω. Να κάνω τις αντισεισμικές κατασκευές λιγότερο αντισεισμικές. Λέω να αρχίσω τις περιπολίες και να ρίχνω αλάτι στα μπετά των νέων κτιρίων που θα φυτρώνουν. Δεν είναι δύσκολο... Λεω επίσης να αρχίσω να καίω όλα τα μηχανήματα που θα ανέβουν να φτιάξουν δρόμους και τα αυτοκίνητα των νέων κατοίκων επίσης... Μαζί με τα χλωρά, καίγονται και τα ξερά. Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι; Αλλά κι αυτοί οι νέοι «οικιστές» ξέρουν που μπλέκουν...
Λέω να αρχίσω να τρομοκρατώ όσους σκοπεύουν να αγοράσουν «οικόπεδο» εκεί γύρω. Να τους πείσω ότι αυτή η γειτονιά είναι χειρότερη από γκέτο. Κι ότι οι επενδύσεις τους εκεί είναι αμφίβολες. Λέω να περνάω νυχτιάτικα και να ουρλιάζω, χαλώντας τον ύπνο του δικαίου των νέων οικιστών. Τα ζώα δεν θα ενοχληθούν, είμαι σίγουρος πως δεν θα συχνάζουν πια. Λέω να γίνω «τρομοκράτης» και να αγωνιστώ για τα δίκαια της φύσης. Όχι τα δικά μου. Και να μην σταματήσω τις εξορμήσεις, μέχρι κάποιος από τους μαλάκες εκεί πάνω, να με πείσει ότι θα αφήσουν το βουνό στην ησυχία του. Τι λες; Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;

G8 …..ΘΑ ΚΑΝΩ ΝΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ….

G8 …..ΘΑ ΚΑΝΩ ΝΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ….

«ΘΑ ΚΑΝΩ ΝΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ»…. εκτός από τίτλο σε νέα τραγουδιστική επιτυχία της εκπομπής «Παρατράγουδα» , θα μπορούσε να είναι και η απόλυτη περιγραφή για τον τρόπο που οι αρχές επέβαλαν την τάξη στης 7 Ιουνίου στο Χάιλιγκενταμ.

Στις 7 Ιουνίου διεξήχθησαν διαδηλώσεις στο Χάιλιγκενταμ με μία θαλάσσια καταδίωξη στη Βαλτική, όπου μέλη της Greenpeace επιχείρησαν να εισβάλλουν με 11 φουσκωτά σκάφη στην απαγορευμένη θαλάσσια ζώνη γύρω από το θέρετρο. Μετά από καταδίωξη ταχύπλοο του Λιμενικού ανέτρεψε ένα φουσκωτό ρίχνοντάς τους δύο επιβαίνοντες στη θάλασσα. Οι αρχές συνέλαβαν 21 μέλη της οργάνωσης δυο εκ των οποίον τραυματίστηκαν και κατέσχεσαν 8 σκάφοι.
Παρά τις προσπάθειες φίμωσης, το μήνυμα των ακτιβιστών στην Ομάδα των Οχτώ «Άμεση Δράση για το Κλήμα» έφτασε στα αφτιά της κοινής γνώμης… Τώρα για τα αφτιά των ηγετών του G8 δεν μπορώ να πω αν ακούνε καλά.
Εξίσου έντονες ήταν και η από στεριά διαμαρτυρίες, 1000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο φράχτη που περιβάλει τον χώρο διεξαγωγής της συνόδου, εναντιώθηκαν με την περιβαλλοντική πολιτική των ισχυρών και ζήτησαν την διαγραφή του χρέους των φτωχών χωρών.
Η συνέχεια δεν ήταν καθόλου πρωτότυπη… η αστυνομία με τις γνωστές δημοκρατικές διαδικασίες ( αντλίες νερού, δακρυγόνα) προσπάθησε να απομακρύνει τα πλήθη.
Πολλές ακόμα κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Χάιλιγκενταμ, όπου συνολικά οι συλλήψεις έφτασαν τις 300!!
Και παρά την ακύρωση της μεγάλης πορείας που ήταν προγραμματισμένη για προχτές (7 Ιουνίου) με απόφαση του αξιότιμου Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, οι φωνές των ανθρώπων δεν φιμώνονται έτσι εύκολα. Τίποτα δεν στάθηκέ εμπόδιο στους 10.000 ανθρώπους που ένωσαν της δυνάμεις του στην απόλυτα επιτυχημένη διαδήλωση της περασμένης Τετάρτης.

Και τίποτα επίσης δεν μπόρεσε να σταματήσει 70.000 ανθρώπους να παραβρεθούν στην συναυλία που έγινε την Πέμπτη. Η Συναυλία διαμαρτυρίας έγινε στο Ροστόκ με τον Μπομπ Γκέλντοφ και τον πάντα ευαισθητοποιημένο Μπόνο των U2.

ΒΙΒΙΕΝ ΓΟΥΕΣΤΓΟΥΝΤ

BIBIEN ΓΟΥΕΣΤΓΟΥΝΤ



Την περασμένη Τρίτη η Βίβιεν Γουέστγουντ ζορίστηκε πολύ. Θέλησε να παρουσιάσει στο κοινό της ένα είδος πολιτιστικού μανιφέστου, σε μορφή μονόπρακτου, στο οποίο η ίδια θα έπαιζε όλους τους ρόλους. Το θέμα της ήταν η Τέχνη, γενικώς, και η άποψή της ότι είναι μια μορφή έκφρασης αντικειμενική, όχι υποκειμενική, όπως πολλοί υποστηρίζουν. Αν και ακαδημαϊκό το θέμα, ο κόσμος άρχισε να συρρέει στην ειδική τέντα που στήθηκε για το ωραίο δραματάκι.Η Βίβιεν ανέβηκε στη σκηνή και άρχισε να παίζει. Υποτίθεται ενσάρκωνε εναλλάξ τον Διογένη τον Κυνικό, την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, τον Αριστοτέλη και τον Πινόκιο. Χωρίς καν να αλλάζει τον τόνο της φωνής της υποδυόταν πότε τον έναν, πότε τον άλλο, σε μια συζήτηση που κύκλωνε διαρκώς το θέμα της λεγόμενης εννοιακής τέχνης, και ειδικότερα τις απόψεις του Μαρσέλ Ντισάν. «Στις τέχνες της αναπαράστασης δεν βλέπω τίποτε αξιόλογο αυτή την εποχή» είπε, σαν να χρησμοδοτεί.Αλλά, όπως γράφουν οι εφημερίδες, το κοινό βαρέθηκε. Οι ανιόντες φίλοι της μόδας (και φίλοι της Ντόροθι) που πήγαν για να θαυμάσουν την εκκωφαντική τους μούσα, άρχισαν να σηκώνονται επιδεικτικά και με στεναγμούς αποδοκιμασίας να αποχωρούν. Η Βίβιεν τραύλισε, σταμάτησε να υποδύεται το σχιζοφρενικό νευρόσπαστο, γύρισε στο κοινό και περίπου είπε:«Μα τι θέλετε επιτέλους; Υποτίθεται ήρθαμε εδώ να διαλογιστούμε για την Τέχνη, ως κάτι αντικειμενικό που απαιτεί τρομερή πειθαρχία και μέσα στο μικρόκοσμό της κρύβει μια ουσιώδη σύνοψη και μίμηση του κόσμου. Τι πάθατε και κάνετε έτσι; Δεν καταλαβαίνετε ότι δεν γίνεται από 'κεί που είμαι ο Διογένης να φεύγω από τη σκηνή, να βάζω ένα τούλι πάνω μου και να γυρνάω να κάνω την Ωραία Κοιμωμένη; Θέλει κόπο το ραπάνι, πρέπει να ζοριστείτε λίγο για να κοινωνήσετε του υψηλού νοήματος, πρέπει να ματώσετε και να εκπαιδευτείτε».Αλλά κανείς δεν θέλει να ματώσει την σήμερον ημέρα, ειδικά αν είναι καλοκαιρινό βραδάκι στο Λονδίνο, τα 'χεις φτύσει όλη μέρα στη δουλειά και σαν να μην έφτανε αυτό, μια σαλεμένη γρια πανκ σού λέει ξαναμασημένες μπούρδες περί τέχνης, με σκηνική αντίληψη μηδέν. Τα τριπάκια του καθένας στο σπίτι του. Το σημερινό κοινό σέβεται όλο και λιγότερο το σαλτάρισμα ή τις μονομανίες του καθενός, είναι ανυπόμονο, αγενές και αυστηρό -και καλά κάνει. Η ευμάρεια έχει δημιουργήσει έναν αχανή εσμό ημικαλλιτεχνών που ακκίζονται δημοσίως με βλακώδη αποτελέσματα. Και με δυσανάλογη πόζα. Τόνοι τέχνης παράγονται αβέρτα, σε όλους τους τομείς, και με ανήλεες προμόσιον προσπαθούν να πάρουν το χρίσμα της σοβαρής και να λεηλατήσουν την προσοχή του κόσμου. Είναι φυσικό το κοινό να αντιδρά σε αυτήν την πλημμυρίδα σπουδαιοφανών σκουπιδιάρηδων και η καχυποψία του να παίρνει μπάλα και τους ελάχιστους σοβαρούς, που φύσει, εφ' όσον είναι πειραματικοί και πρωτοποριακοί, δεν είναι εύληπτοι και οικείοι.Λογικό λοιπόν να πληρώσει η Βίβιεν τα τσιλιμπουρδίσματά της. Σύντομα έμεινε με ελάχιστα fashion victims στην αποδεκατισμένη τέντα και αναγκάστηκε να συντομεύσει την εποποιία της. Ενας δημοσιογράφος την πλησίασε και για να την παρηγορήσει της ζήτησε να κατονομάσει τα αγαπημένα της έργα τέχνης. Απάντησε:«Αγαπώ τους τελευταίους πίνακες του Τισιανού, ειδικά εκείνον με την Αρτεμη και τον Ακταίωνα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου».Μετά, σταμάτησε, δαγκώθηκε και κατέληξε:«Πάντως, κανένας μας δεν ξέρει τι πραγματικά είναι Τέχνη. Υποθέσεις κάνουμε και νομίζουμε ότι είναι καλό να διοργανώνουμε περισσότερα φεστιβάλ και να ενθαρρύνουμε τη δημιουργικότητα μέσα από τις κεντήστρες της Λιθουανίας. Ετσι όπως πάει το πράγμα, σύντομα θα καταλήξουμε να βιάζουμε Κοζάκους!».Θεότρελη γριά!

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΨΑΧΝΕΣΑΙ…

Αν είσαι καλλιτέχνης και ψάχνεις τρόπο να δείξεις δείγμα από την δουλεία σου, σύντομα στο διαδίκτιο θα φτιαχτεί μια σελιδα που θα δίνει βήμα στους καλλιτέχνες...προβάλλοντας τους και δίνοντας τους χώρο να κάνουν upload τα βιογραφικά τους. Και η διεύθυνση αυτής… www.bankit.gr

Aπο ενα ταξιδι στα παλια...

...Σήμερα ξύπνησα νωρίς το πρωί…
Έφτιαξα καφέ άναψα ένα τσιγάρο...
Μετά σε θυμήθηκα…
Μου ‘ρθε μια εικόνα σου στο μυαλό. Αναστέναξα…
Που να ‘σαι τώρα; Αφού δεν είσαι εδώ δεν είσαι πουθενά. Έκλαψα…Μετά πάλι το μετάνιωσα...
Δε χωράνε τα δάκρυα στις όμορφες ιστορίες αγάπης
Μόνο ευτυχισμένες στιγμές μέσα στις δίνες του χρόνου...
Μόνο χαμόγελα. Γέλασα κατά όπως σου πρέπει…
Κάπως έτσι πρέπει να ’ναι και η ζωή.
Κλαις … Γελάς …Θυμάσαι…
Κλαις, γελάς, θυμάσαι…ανάμεσα σε άδειες κούπες του καφέ και γεμάτα τασάκια

Το τραγούδι της «Μύγας»

Το πιο δημοφιλές και συναρπαστικό θρίλερ που έκανε αίσθηση στη δεκαετία του ‘80 «Η Μύγα» του γνωστού σκηνοθέτη Ντέιβιντ Κρόνεμπερκ , μεταλλάσσεται…..!!!

Όλοι μας φυσικά θυμόμαστε την ερμηνεία του Τζέφ Γκόλντμπλαμ, στο ρόλο του ιδιοφυή πλην όμως παρανοϊκού επιστήμονα, που μεταλλάσσεται σε μύγα όταν το έντομο τρυπώνει στην συσκευή μεταφοράς της ύλης.

Την εν λόγο ιστορία της ταινία θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι θα βρίσκονται στο Παρίσι τον Ιούλιο του 2008. Όχι όμως σαν Κινηματογραφικό φιλμ αλλά ως…Όπερα!!!

Το εγχείρημα της μεταφοράς της «Μύγας» από τον Κινηματογράφο στη ‘Όπερα είναι ιδέα του ίδιου του σκηνοθέτη Ντ. Κρόνεμπεργκ. Η παράσταση θα ανέβει σε ένα από τα πιο γνωστά λυρικά θέατρα του Παρισιού, το «Σατλε», υπό την διέθυνση του Πλαθίντο Ντομίνγκο , σε σκηνοθεσία του ίδιου του Κρόνεμπεργκ, με υπότιτλο «μισός άνθρωπος, μισό έντομο…απόλυτη φρίκη »
Και επειδή πρόκειται για μια συμπαραγωγή του Γαλλικού θεάτρου με την όπερα του Λος Άντζελες(της οποίας διευθυντής είναι ο Ντομίνγκο), η παράσταση 2 μήνες μετά την πρεμιέρα της στο «Σατλέ» θα μεταφερθεί στο Λος Άντζελες.